Strona główna » Adopcja

Adopcja

Kiedy zawiodą pierwsze 3 kroki pozostaje nam ten ostatni – najtrudniejszy, ale nadal krok w stronę rodzicielstwa. Bez wątpienia jest to bardzo ważna i trudna decyzja, która jest wiążącą deklaracją na całe życie – ale czy urodzenie „swojego” dziecka również nie jest taką deklaracją? Choć decyzja o adopcji jest trudna, to bez wątpienia może napawać ogromną dumą, bo decydując się na tą formę rodzicielstwa możemy mieć pewność, że ofiarowujemy to co mamy najcenniejsze – naszą miłość, dom, bezpieczeństwo - dziecku które zostało tego pozbawione.

Na pewno podjęcie tej decyzji będzie obarczone wieloma obawami, ale tych nie brakuje również u rodziców biologicznych, choć trzeba zauważyć, że rodzice adopcyjni mają znacznie trudniejsze zadanie - przyjąć do domu i serca obcą osobę, nieraz już kilkuletnią, o ukształtowanej osobowości i nawykach. Jako że w naszym przypadku skuteczny okazał się 2 krok czyli inseminacja, nie doświadczyliśmy ani in vitro ani adopcji. Choć byliśmy gotowi na adopcję. Poniżej wiedza teoretyczna - więcej znajdziecie u Doktora Google.

Adopcja

Adopcja, czyli pełne przysposobienie, jest to: "Uznanie za swoje dziecka, które zostało urodzone przez inną kobietę, z uwzględnieniem wszelkich konsekwencji wypływających z tego faktu. Sytuacja prawna, psychologiczna, materialna, moralna tego dziecka staje się taka, jaką ma dziecko wychowywane w naturalnej rodzinie" (E. Szumiło "Adopcja", Wrocław 1995, s.5). A zatem przysposobienie nie oznacza wzięcia sieroty "na wychowanie", lecz przyjęcie jej jako własnego dziecka. Pociąga to za sobą szereg skutków prawnych, takich jak:

- zmiana nazwiska dziecka na to, które posiadają rodzice adopcyjni (sporządzany jest nowy akt urodzenia dziecka)
- nabycie przez przysposobionego wszystkich praw majątkowych związanych z nową rodziną (włącznie z dziedziczeniem),
- ustanie wszelkich praw i zobowiązań dziecka wobec rodziny naturalnej i nabycie tychże w stosunku do rodziny adopcyjnej (np. prawa alimentacyjne).

W sferze psychologicznej i moralnej pełne przysposobienie dziecka oznacza wzięcie przez rodziców adopcyjnych całkowitej odpowiedzialności za rozwój i wychowanie sieroty, tak jak ma to miejsce w przypadku własnego dziecka. Nawet poważne problemy wychowawcze czy zdrowotne nie mogą być podstawą do rozwiązania adopcji, bowiem w rodzinach naturalnych takie trudności również istnieją i nie jest to powód do rozłączania dziecka z rodzicami. W praktyce przysposobienie oznacza długotrwały proces, w którym małżonkowie dojrzewają do roli rodziców adopcyjnych, a dziecko asymiluje się do nowej rzeczywistości, co często stanowi rewolucyjne zmiany życiowe.

Źródło: (www.vulcan.pl/rodzice/dom/rodzic/adopcja.html)

Copyright 2009 by K&P
info@4krokidocudu.pl